Mωρέ τρελός είμαι αλλά….

Εξω από το ψυχιατρικό κέντρο στο Δαφνί, κάποιος έχει πάθει λάστιχο αλλά δεν καταφέρνει να το αλλάξει και πασχίζει άδικα μισή ώρα. Τον βλέπει ένας τρελός από μέσα και του φωνάζει, «ρε άνθρωπε βάλε το γρύλο σήκωσε λίγο, τοποθέτησε το λάστιχο κ.λ.» Αυτός κάνει ότι του είπε και τα καταφέρνει, γυρνάει προς τα μέσα και λέει, «ρε συ δεν είσαι τρελός,» για να πάρει την απάντηση, «μωρέ τρελός είμαι, μαλάκας δεν είμαι!»

Πιστεύω ίσον μπορώ

Είναι μεγάλο σφάλμα το ρηθέν «θέλω ίσον μπορώ». Ο Χριστός είχε πει ότι, εάν έχετε πίστη, όση ένας κόκκος σιταριού μπορείτε να μετακινήσετε βουνό, αυτό είναι απόλυτα αληθινό, δεν αρκεί να θέλεις κάτι, όλοι θέλουμε πολλά πράγματα, αλλά λίγοι καταφέρνουν να τα αποκτήσουν, και τα αποκτούν αυτοί που έχουν απόλυτη πίστη στο στόχο τους.
Ο Χίτλερ όταν πήγε μετανάστης στη Γερμανία, δούλευε σαν μπογιατζής στις σκαλωσιές, και πολλές φορές τον είχαν απειλήσει ότι θα τον ρίξουν απ’ αυτές. Αυτός όμως πίστευε όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ο Αγών μου», ότι μια μέρα θα κυβερνήσει τον κόσμο και παρ’ ολίγο θα τα κατάφερνε. Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο, εάν πιστεύεις πραγματικά σε κάτι είναι αδύνατο να μην τα καταφέρεις.

Τι του λείπει του ψωριάρη, σκούφια μα μαργαριτάρι!

Μας έχουνε ταράξει κάτι ιστοσελίδες με διαφημίσεις περιεχομένου, «πως θα κάνετε αύξηση του πέους μέχρι 15 πόντους!» Με τις μειώσεις που έχουμε υποστεί, βλέπουμε την μπουγάτσα και πάει το δάκρυ κορόμηλο, έχουμε πιάσει πάτο σε όλα, και εσείς μας λέτε πως θα πιάσουμε πάτο και στο μουνί, που είναι πηγάδι άπατο, α σιχτίρι πιά.

Πού να σου λέω τι έπαθα!

Συνάντησα εχθές το βράδυ ένα φίλο μου, με το που με είδε μου λέει, «Γιώργο πάμε για καφέ για να σου πω τι έπαθα, την πλάκα της ζωής μου, φοβερή περίπτωση σου λέω!» Γεμάτος περιέργεια τον ακολούθησα σε μια καφετέρια, με το που κάτσαμε, άρχισε να μιλάει γεμάτος ενθουσιασμό.
-«Το Σάββατο που μας πέρασε πήγα σε ένα μπαράκι στο κέντρο της Αθήνας, ήταν οι πελάτες στην πλειοψηφία γυναίκες. Τη άραξα στον πάγκο, παράγγειλα το Γιάννη που περπατάει και έπιασα κουβεντούλα με το μπάρμαν, που είμαι χρόνια πελάτης του. Ενώ κόντευα να τελειώσω το ποτό μου, μου φέρνει ένα άλλο ο μπάρμαν και μου λέει, αυτό είναι από την κυρία, και μου δείχνει ένα τραπέζι που κάθονταν κάποια κυρία μόνη της. Με το που την κοίταξα, έπαθα νίλα, μιλάμε για την γυναίκα, τύφλα να έχει η Μόνικα Μπελούτσι. Σήκωσα το ποτήρι και την ευχαρίστησα, αφού τράβηξα μερικές γουλιές, πλησίασα το τραπέζι της, την καλησπέρισα λέγοντας, σας ευχαριστώ πολύ για το κέρασμα, αν δεν σας ενοχλεί θα ήμουν ευτυχής να το απολαύσω στο τραπέζι σας. «Οχι μόνο δεν με ενοχλεί, αλλά θα μου δώσει χαρά η παρουσία σας», μου απάντησε, πήγα πήρα το ποτήρι μου και έκατσα στο τραπέζι της.
-Να μην σου τα πολυλογώ, αφού μιλούσαμε και πίναμε τρεις ώρες περίπου, συμφωνήσαμε να περάσουμε την νύχτα μαζί, η κυρία ήταν απελευθερωμένη, σε κάποια στιγμή που σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα, τρελάθηκα κυριολεκτικά, μιλάμε για μια γυναίκα 1,80 με κορμί λες και το είχε σκαλίσει ο Φειδίας. Εγώ δεν έβλεπα την ώρα να φύγουμε, δεν με άφησε να βγάλω πορτοφόλι, πλήρωσε όλα τα ποτά, μπήκαμε στο αμάξι της και φύγαμε για το σπίτι της, μια μονοκατοικία στα Βόρεια προάστια. Με το που κάτσαμε στο σαλόνι, βάζει δυο ποτά, κάθεται δίπλα μου και αρχίζουμε τα φιλιά και τα χάδια, βγάλαμε τα ρούχα μας με βιασύνη, ενώ είμαστε έτοιμοι να ενωθούμε, μου λέει, περίμενε λίγο, με πήγε στη κρεβατοκάμαρα βγαίνει έξω και επιστρέφει κρατώντας ένα κατσαρόλι. Το αφήνει δίπλα μου στο κρεβάτι και τι μου λέει, «μόλις με πάρεις, πάρε το κατσαρόλι και να το χτυπάς στο κεφάλι σου!» Δεν περίμενα ποτέ τέτοια ανωμαλία, έχω ακούσει πολλά, αλλά τέτοιο πράγμα ποτέ, έφυγα την Κυριακή το μεσημέρι από το σπίτι της, την Τρίτη μου τηλεφώνησε και πήγα ξανά, αυτή την φορά χτυπούσα το κεφάλι μου με τηγάνι, έβγαλα καρούμπαλα φίλε, και ποιος μου λέει εμένα πως την επόμενη φορά δεν θα μου φέρει καμιά χύτρα και χύσω τα μυαλά μου, πριν χύσω τη γλάστρα της, μου λες;»

Πόσους πέρασα τέσσαρους!

Δίνει η Πρόοδος Ιθάκης, στο Αργοστόλι κρίσιμο βαθμολογικά αγώνα στο ποδόσφαιρο. Το σκορ παραμένει στο 0-0 λίγα λεπτά προ της λήξεως. Ο Αλέκος ο Τσάντης κλέβει την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, με κινήσεις που θύμιζαν χορευτή, ανατρέπει όποιον αντίπαλο βρέθηκε στο διάβα του, και μ’ ένα φοβερό σουτ καρφώνει την μπάλα στο γάμα της αντίπαλης εστίας.
-Στην επιστροφή της αποστολής στο νησί υπήρχε μεγάλη χαρά για την νίκη, αλλά ο σκόρερ δεν αποθεώνετε-όσο θα επιθυμούσε ο ίδιος- βίντεο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε, και επειδή κανένας δεν έδειχνε πρόθυμος να περιγράψει τη φάση του τέρματος, ανέλαβε ο ίδιος ο σκόρερ. Και που λέτε, παίρνω τη μπάλα, περνάω τέσσαρους αμυντικούς και την καρφώνω στο γάμα! Χλιαρή η αντίδραση των ακροατών, οπότε στρέφεται στον αρχηγό της αποστολής τον Μπούα, πόσους πέρασα βωρέ Ακη; Ο Ακης δεν απαντάει, απτόητος ο Αλέκος απαντάει μόνος του, τέσσαρους! Συνεχίζει δε να ρωτάει και να απαντάει στον εαυτό του κάμποσες φορές ακόμα. Πόσους πέρασα; τέσσαρους! Πόσους τέσσαρους!

Αλλοι δίνουνε τη μάχη, αλλά άλλοι τραυματίζονται και σκοτώνονται!

Μας λένε αυτά τα όργια που μας κυβερνούν ότι δίνουν έντιμες μάχες. Στις έντιμες μάχες που δίνουν αυτοί δεν παθαίνουν τίποτε, αντίθετα στο Μαξίμου από τα σουβλάκια με γύρο που την έβγαζαν σαν αντιπολίτευση, το έχουν ρίξει σε ότι καλύτερο έχει η γαλλική κουζίνα. Εμείς οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί και οι άνεργοι, έχουμε γίνει αδέλφια με την πείνα. Το κακό με αυτούς είναι ότι κάθε φορά μιλούν ότι πάμε θαυμάσια, η κοινωνία πλέον είναι καζάνι που έχει βράσει σε επικίνδυνο βαθμό. Τρέμω τη στιγμή που θα σηκωθεί το καπάκι, αυτό είναι θέμα χρόνου, αλλά τότε αυτοί θα γνωρίσουν τρόμο που ούτε φαντάζονται.

Μήπως πόνεσε;

Ο Κώστας μετά από μια επίσκεψη στην Αθήνα, επιστρέφει στο χωριό του αλά η εμφάνιση και η συμπεριφορά του είναι αλλαγμένη. Τον επισκέπτεται στο σπίτι ο φίλος του ο Γιάννης, για να διαπιστώσει που οφείλετε αυτή η αλλαγή εμφάνισης και συμπεριφοράς. Τι έγινε Κώστα μου στην Αθήνα, πολύ αλλαγμένο σε βλέπω, δεν έγινε τίποτε σπουδαίο, ρώτησα να μου δείξουν ένα κουρείο στο Κολωνάκι και μπήκα σε ένα μεγάλο, έρχεται ένας κουνιστός και με ρωτάει, «Περμανάντ» ναι του απάντησα, πονάει Κώστα μου το περμανάντ;
-Οχι, κάτι μου έκανε στο κεφάλι. Μετά έρχεται άλλος κουνιστός και με ρωτάει μανικιούρ, ναι του απάντησα, πονάει Κώστα μου το μανικιούρ, όχι κάτι μου έκανε στα νύχια, ούτε το κατάλαβα. Μετά άλλος κουνιστός μου έκανε πεντικιούρ, τι είναι αυτό Κώστα μου πονάει; Ούτε και αυτό, κάτι μου έκανε στα πόδια. Το βραδάκι όμως που περπατούσα με ρωτάει ένας τραβεστί; Ναι του απάντησα, με πήγε σε μια γκαρσονιέρα και εκεί πόνεσα.