Θεέ μου, μου δίνεις μια δεκάρα;

Είναι ένας τεμπέλης αραχτός στην εξοχή, καθώς έχει τα μάτια του στραμμένα προς τον ουρανό, αποφασίζει να μιλήσει στον Θεό.
-Θεέ μου, τι είναι για σένα τα χίλια χρόνια;
-Ένα λεπτό δικό σας.
-Τα 100 εκατομμύρια ευρώ, τι είναι για σένα;
-Μία δεκάρα.
-Θεέ μου, μου δίνεις μια δεκάρα;
-Περίμενε ένα λεπτό..!

Advertisements

Ο ιεραπόστολος και το λιοντάρι…

Ένας ιεραπόστολος ενώ βαδίζει στην ζούγκλα, βλέπει ένα λιοντάρι να τον πλησιάζει και σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό λέγοντας.
-Κύριε, αν έφθασε η ώρα να έλθω κοντά σου ας είναι και αυτή, αν όμως νομίζεις ότι ακόμα μπορώ να δοξάσω το άγιο σου όνομα, δώσε θρησκευτικά αισθήματα σε τούτο το λιοντάρι. Μόλις προφέρει αυτά τα λόγια ηρεμεί, βλέπει το λιοντάρι να σταματά και λέει από μέσα του ότι σώθηκε, όμως το λιοντάρι γονατίζει και λέει με ανθρώπινη φωνή.
-Κύριε σε παρακαλώ, ευλόγησε το γεύμα ετούτο..!

Παίξε σωστά το ρόλο σου…

Είσαι ένα εξάρτημα στο μεγάλο μηχάνημα της ζωής και πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου. «Ολόκληρη η φύση του ανθρώπου πρέπει να χρησιμοποιείται με σοφία από κείνον που θέλει να μπει στην ατραπό». Δεν πρέπει να έχεις την απαίτηση να κατανοεί ολόκληρος ο κόσμος τη δική σου άποψη περί ζωής. Δεν έχει νόημα να μολύνεις τις δικέ σου ιδέες μέσα σ’ έναν κόσμο που δεν είναι ακόμα έτοιμος να τις δεχτεί-να θυμάσαι ότι το γάλα είναι για τα μωρά και το κρέας για τους ώριμους ανθρώπους. Η πλειοψηφία των ανθρώπων τριγύρω σου είναι, από πνευματική άποψη, σαν αγέννητα μωρά και μόνο ελάχιστοι έχουν πάρει την πρώτη τους νηπιακή ανάσα. Μην κάνεις το λάθος να φθείρεις άσκοπα την καρδιά σου.
-Παίξε σωστά το ρόλο σου στο παιχνίδι της ζωής, στο οποίο είσαι αναγκασμένος να συμμετέχεις. Παρά το ότι, όμως, το βλέπεις σαν μια παιδική ενασχόληση και μόνο, μην παρενοχλείς τα παιδιά-να συμμετέχεις σαν να το απολαμβάνεις κι εσύ, γιατί έτσι θα πάρεις απ’ αυτό μαθήματα. Μην κάνεις το λάθος να περιφέρεσαι φορώντας ένα «κυριακάτικο πρόσωπο». Μην προσπαθείς να ποζάρεις σαν «άγιος» ή σαν ένας που είναι ανώτερος απ’ τη ζωή ετούτη. Να είσαι φυσικός-αυτό είναι όλο. Μην φοβάσαι να χαμογελάς. Η αίσθηση του χιούμορ είναι ένα από τα καλύτερα θεικά δώρα προς τον άνθρωπο και τον εμποδίζει να διαπράττει πολλές ανοησίες. Ένα γέλιο είναι μερικές φορές το ίδιο καλό όσο και μια προσευχή. Μην παίρνεις τα πράγματα υπερβολικά στα σοβαρά, μην αφήνεις το παιχνίδι που παίζεται στον παιδικό κήπο του Θεού να σου φαίνεται υπερβολικά αληθινό.

Από το βιβλίο της Μέιμπελ Κόλλινς

Φως στην Ατραπό

Η δασκάλα και η ζαρτιέρες…

Η όμορφη δασκάλα όπως πάει να γράψει κάτι στον πίνακα φαίνεται η ζαρτιέρα της, ένα γέλιο ακούγετε από τα θρανία και λέει η δασκάλα.
-Γιαννάκη τι συμβαίνει και γελάς;
-Κυρία είδα την ζαρτιέρα σας.
Η δασκάλα γίνετε έξαλλη. «Φύγε από την τάξη ανάγωγε, επιστρέψεις σε δυο βδομάδες» Ο μικρός φεύγει και η δασκάλα πηγαίνει ξανά στον πίνακα, ενώ αρχίζει να γράφει ακούγετε άλλο γέλιο, γυρνά εκνευρισμένη και λέει. «Λουκά, τι το αστείο βρίσκεις;» Με το που της λέει για την ζαρτιέρα, τον διώχνει για τρεις εβδομάδες. Την ώρα που πάει να αρχίσει ξανά το γράψιμο της πέφτει το σφουγγάρι, σκύβει να το πιάσει και ακούγετε το ηχηρό γέλιο του Μπόμπου, ενώ η δασκάλα έχει γίνει σαν το μπατζάρι από την οργή και την ντροπή, αυτός αποχωρεί από την αίθουσα.
-Που πας εσύ; Του λέει η δασκάλα.
-Αν σας πω τι είδα εγώ κυρία, μάλλον δεν θα γυρίσω ξανά για φέτος!

Ο Γερμανός, ο Ιταλός και ο Πόντιος…

Ένας Γερμανός, ένας Ιταλός και ένας Πόντιος πέφτουν στη ζούγκλα από ένα αεροπλάνο. Σε λίγο παρουσιάζετε ένα λιοντάρι, μόλις κινείτε απειλητικά προς το μέρος τους, ο Γερμανός σηκώνει μια πέτρα το χτυπάει στο κεφάλι και το λιοντάρι πέφτει νεκρό. Μετά από λίγο εμφανίζετε άλλο λιοντάρι, σηκώνει ο Ιταλός μια πέτρα και το αφήνει ξερό με χτύπημα στο κεφάλι.
-Μετά από λίγο μια ολόκληρη αγέλη τους πλησιάζει με άγριες διαθέσεις, ο Γερμανός και ο Ιταλός ανεβαίνουν σε κάτι δέντρα και φωνάζουν στον Πόντιο.
«Ανέβα γρήγορα να γλυτώσεις;» Ο Πόντιος τους κοιτάζει λέγοντας. «Γιατί, εγώ πετούσα τις πέτρες;».

Tι κάνεις εκεί;

Κάποιος μπάτσος βλέπει ένα παιδάκι να ασχολείται με τις λάσπες, πλησιάζει και του λέει.
-Τι κάνεις εκεί;
-Φτιάχνω μπατσάκια, απαντάει ο μικρός.
-Και πως τα φτιάχνεις.
-Με λάσπες και σκατά.
Τα παίρνει στο κρανίο ο μπάτσος, και τον κάνει μαύρο στο ξύλο. Την άλλη μέρα τον ξαναβλέπει στις λάσπες, του κάνει την ίδια ερώτηση, παίρνει την ίδια απάντηση και τον κάνει πάλι μαύρο στο ξύλο. Την άλλη μέρα τον βλέπει ξανά στις λάσπες, τον πλησιάζει και του λέει.
-Τι κάνεις εκεί;
-Φτιάχνω πυροσβέστες.
-Πως τους φτιάχνεις;
-Με λάσπη.
-Δεν βάζεις και σκατά, ρωτάει χαιρέκακα ο μπάτσος.
-Όχι γιατί θα μου βγούνε μπατσάκια!

Το μπάρμπεκιου…

Δυο Έλληνες φίλοι λόγω κρίσης, αποφασίζουν να πάνε διακοπές στην Αλβανία. Πηγαίνουν σ’ ένα κάμπινγκ, και το βράδυ δοκιμάζουν να ψήσουν λουκάνικα. Όμως λόγω αφηρημάδας, παίρνει φωτιά η σκηνή με αποτέλεσμα να καούν όλες οι καλύβες της πόλης. Την άλλη μέρα οι εφημερίδες κυκλοφορούν με πρωτοσέλιδο. «Απρόσεκτοι Έλληνες, έκαψαν τα μισά Τίρανα.»
-Δυο Αλβανοί εθνικιστές, αποφασίζουν να πάνε στην Αθήνα για να κάψουν τις καλύβες που θα βρούνε. Ψάχνανε όλη μέρα μα πουθενά καλύβα, το βράδυ κατακουρασμένοι βρίσκουν μια και την καίνε. Την επόμενη οι ελληνικές εφημερίδες έγραφαν. «Δυο μαλάκες Αλβανοί, έκαψαν την πρεσβεία τους!»