Τι είναι αυτό;

Είναι ένας τύπος σε μπαρ και έχει γίνει δαυλί από το πολύ ποτό, ο μπάρμαν δεν τον προλαβαίνει, σωστό σφουγγάρι ο μάγκας. Σε μια στιγμή σηκώνει το βλέμμα του και το καρφώνει σε ένα ηχείο.
-Τι είναι αυτό, ρωτάει το μπάρμαν.
-Ηχείο, του αποκρίνεται.
Και ο μεθυσμένος.
-Σιγά μην είναι η Σαντορίνη!

Μια φρικτή κοινωνία!

Στη Ιταλία του 1400, όταν στο θρόνο της εκκλησίας ήταν ο πάπας Πίος ο Β/ η κοινωνία ήταν διεστραμμένη και διεφθαρμένη, όπου το έγκλημα και η ωμή βία ήταν κάτι το συνηθισμένο. Ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα μεγάλα σύγχρονα κράτη, η Ιταλία ήταν κατακερματισμένη σε μια χούφτα κρατίδια και δημοκρατίες: στο Μιλάνο κυβερνούσαν οι Σφόρτσα, στη Βενετία κυριαρχούσαν οι ευγενείς της και ο δούκας της, η Φλωρεντία βρισκόταν κάτω από την πυγμή των Μεδίκων, στη Νεάπολη βασίλευε μια Αραγωνέζικη δυναστεία και η Ρώμη ήταν φέουδο του πάπα. Όλοι μισούσαν και φοβούνταν ο ένας τον άλλον, έτσι ώστε κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια για να βλάψουν και να περιορίσουν την εξουσία των εχθρών: συμμαχούσαν μεταξύ τους, πρόδιδαν ο ένας τον άλλον, κήρυτταν πολέμους και δολοφονούσαν-κυρίως, με το στιλέτο τη νύχτα και με το δηλητήριο. Ήταν ένας κτηνώδης κόσμος: ο Γκαλεάνο Σφόρτσα, ο άρχοντας του Μιλάνου, δηλητηρίασε τη μητέρα του. Ο καρδινάλιος Ιππόλυτος ντ’ Έστε, κουνιάδος της Λουκρητίας Βοργία, έβγαλε τα μάτια του ίδιου του αδελφού του, ο Μαλέστα βίασε τις κόρες του και τον γαμπρό του. Όλες αυτές οι φρικαλεότητες και οι ύπουλες σφαγές έμειναν ατιμώρητες, ή, εν πάση περιπτώσει, παρουσιάζονταν σαν νόμιμες εκδικήσεις.
-Την εποχή εκείνη, η Ρώμη ήταν πολύ πιο μικρή από όλες τις εχθρικές πόλεις: οι κάτοικοί της δεν ξεπερνούσαν τις 80.000-ανάμεσά τους και 8.000 πόρνες (οι οποίες, βεβαίως, πλήρωναν στον πάπα έναν ετήσιο φόρο από 20.000 δουκάτα). Η Ρώμη ήταν μάλλον ένα βρόμικο μεσαιωνικό χωριουδάκι που μόλις καταλάμβανε το ένα τρίτο από τα γεμάτα φαντάσματα ερείπια της κλασικής Ρώμης και ήταν μονίμως ρημαγμένη από την πανούκλα και την εγκληματικότητα. Οι σκοτεινές και επικίνδυνες ρωμαικές νύχτες γέμιζαν από μάσκες και θροίσματα από μανδύες, από βογκητά και αίμα. Φαίνεται πως όλοι στη Ρώμη-από τους απατεώνες μέχρι τους πρίγκιπες- ειδικεύονταν στην τέχνη της δολοφονίας. «Κάθε μέρα βρίσκονται εδώ άνθρωποι δολοφονημένοι, τέσσερις ή πέντε κάθε νύχτα, ακόμη και αρχιεπίσκοποι», όπως κατέγραφε ένας χρονογράφος της εποχής.

Συμπαράσταση…

Είναι ένας τύπος που τα τελευταία χρόνια παθαίνει συνεχώς κρίσεις και μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία. Η γυναίκα του στέκει πάντα στο πλευρό του, αυτός την κοιτάζει σε κάποια δόση από το κρεβάτι ενός νοσοκομείου και της λέει.
-Γυναίκα είσαι πάντα στο πλευρό μου, όταν με απέλυσαν από την δουλειά μου έδινες θάρρος, όταν απέτυχα με την επιχείρηση τα ίδια, όταν με πυροβόλησαν στο δάσος, εσύ φρόντισες την μεταφορά μου στο νοσοκομείο, και τώρα στις κρίσεις που με πιάνουν είσαι πάντα δίπλα μου, λοιπόν ξέρεις κάτι;
-Τι αγάπη μου; του απαντάει εμφανώς συγκινημένη αυτή.
-Είσαι τελικά πολύ γρουσούζα!!!

Πέντε φορές…

Ένας τυφλός μπαίνει κατά λάθος σε ένα μπαρ για γυναίκες.
-Θέλεις να σου πω ένα ανέκδοτο για ξανθιές, λέει με δυνατή φωνή νομίζοντας ότι απευθύνεται στον μπάρμαν. Νεκρική σιγή απλώνεται στο μπαρ, μέχρι που ακούει μια βαριά γυναικεία φωνή να λέει.
-Πριν πεις το ανέκδοτο, άκου πρώτα 5 πράγματα.
1.Η μπαργούμαν είναι γυναίκα ξανθιά.
2. Η σερβιτόρα είναι επίσης ξανθιά.
3.Εγώ είμαι ξανθιά 1,80 ύψος, εκατό κιλά βάρος με μαύρη ζώνη στο καράτε.
4.Η γυναίκα στα δεξιά σου ξανθιά, αθλήτρια στην άρση βαρών.
5.Η γυναίκα αριστερά σου ξανθιά, μόλις βγήκε από τη φυλακή για φόνο.
-Λοιπόν, θέλεις ακόμα να πεις το ανέκδοτο;
Και ο τυφλός.
-Όχι, άμα είναι να το πω πέντε φορές…

Ακόμα το συζητούν…

Παίζει ο Θεός τάβλι στον παράδεισο με το γιο του, κάποια στιγμή του λέει ο Χριστός.
-Ρε πατέρα θέλω να πάω κάπου διακοπές, αλλά δεν ξέρω που;
-Γιατί δεν πας στην γη, έχεις πολύ καιρό να πας, είναι και ωραία.
-Όχι, άσε μωρέ μια φορά πήγα και ακόμα το συζητούν!

Αγγαρεία ή ευχαρίστηση;

Στην πρωινή αναφορά ο διοικητής, θέλει να δώσει στους φαντάρους να καταλάβουν την διαφορά της αγγαρείας από την ευχαρίστηση, απευθύνεται σε έναν φαντάρο.
-Δεν μου λες παιδί μου, όταν κάνω έρωτα με την γυναίκα μου τι είναι για μάνα αγγαρεία ή ευχαρίστηση;
Ο φαντάρος αφού το σκέφτεται λίγο απαντάει.
-Ευχαρίστηση κύριε διοικητά.
-Σωστά, αλλά πως το κατάλαβες;
-Γιατί αν ήταν αγγαρεία θα στέλνατε εμένα!

Η παλαιά μάχη των Αθηνών

Με την έκπτωση του Όθωνα, αρχίζει εποχή μεγάλων δημοκρατικών εκπτώσεων στην πάντα δημοκρατική Ελλάδα. Ελλείψει βασιλέως, τα καθήκοντά του ασκεί τριανδρία υπό τους Δημήτριο Βούλγαρη, Κωνσταντίνο Κανάρη και Μπενιζέλο Ρούφο, υπό την προεδρία του Βούλγαρη, ενός από τα μεγαλύτερα καθάρματα που ανέδειξε ποτέ τούτος ο καθαρματοπαραγωγός τόπος. Η τριανδρία προκηρύσει εκλογές για Συντακτική Συνέλευση, στην οποία μάλιστα στέλνουν αντιπροσώπους και οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού! Θαύμα, δημοκρατικό θαύμα! Αμ, δε. Το θαύμα κρατάει όσο και οι εκλογές. Γιατί μετά γίνεται το έλα να δεις.
-Κατ’ αρχήν, ο πάντα έντιμος Κανάρης αποχωρεί απ’ την τριανδρία, γιατί δεν ανέχεται τον Βούλγαρη, και προσχωρεί στην κατά του Βούλγαρη αντιπολίτευση υπό τον Δημήτριο Γρίβα. Στη συνέχεια, συνέρχεται η Βουλή και αμέσως χωρίζεται στα δυο, στους «πεδινούς» υπό τον Βούλγαρη και τους «ορεινούς», όπου μαζώνονται όλοι οι αντίπαλοι του Βούλγαρη. Οι Έλληνες το παίζουν Γάλλοι επαναστάτες, με «ορεινούς» και «πεδινούς».
-Μέσα σε τρεις μήνες σχηματίζονται τρεις κυβερνήσεις υπό τους Ζ. Βάλβη, Δ. Κυριακού και Μπ. Ρούφο, διαδοχικά. Όμως η κομματική διαπάλη διεξάγεται ενόπλως: To κόμμα έχει τους στρατιώτες του, και όχι σα σήμερα που το κάθε κόμμα έχει μόνο τους μπράβους του. Και επικρατεί εκάστοτε εκείνο το κόμμα που έχει την υπεροπλία στο πεδίο της μάχης. Μάλιστα, ο Βούλγαρης για να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις του στρατολογεί πάσης φύσεως λούμπεν, όπως θα λέγαμε σήμερα, και κουβαλάει από την επαρχία και τους λήσταρχους των ορέων, που αρχίζουν να σουλατσάρουν με τα φυσεκλίκια τους στους δρόμους της Αθήνας.
-Φυσικά οι ληστές των ορέων τώρα ληστεύουν τα πλούσια προάστια, που αρχίζουν να εμφανίζονται στον αθηναικό βορρά και περνούν ζωή χαρισάμενη στην πρωτεύουσα, πο έχασε έναν βασιλιά και κέρδισε έναν Βούλγαρη περιτριγυρισμένο από ορδές βαρβάρων. Οι «ορεινοί», δηλαδή οι αντιβουλγαρικοί, έχουν τώρα ηγέτη τον Μπενιζέλο Ρούφο, που καταφέρνει να πάρει μαζί του σχεδόν όλη τη φρουρά της Αθήνας. Κι έτσι, ανάμεσα στα άτακτα στρατεύματα του Βούλγαρη και την εθνοφυλακή του Ρούφου διεξάγονται στην Αθήνα το τριήμερο από 19 μέχρι 22 Ιουνίου 1863 φονικές και πολύνεκρες μάχες εκ του συστάδην. Σ’ αυτές τις μάχες έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά των ληστοσυμμοριτών του Βούλγαρη και ο γιος του Κωνσταντίνου Κανάρη, υπολοχαγός τον βαθμό, που με την μονάδα του φύλαγε τα ανάκτορα, όπου η σημερινή βουλή.
Οι οδομαχίες, που δεν ήταν ακριβώς οδομαχίες, αλλά πόλεμος γκεριλέρος ανταρτών των πόλεων, διακόπτονται μόνο όταν και οι τρεις πρεσβευτές των τριών προστάτιδων δυνάμεων (Αγγλία,Γαλλία, Ρωσία), απειλούν πως θα τα μαζέψουν και θα φύγουν. Και το σπουδαιότερο πως θα σταματήσουν τα δάνεια. Και πως να κάνεις οδομαχίες χωρίς δάνεια; Και που θα βρεις να πληρώσεις αφενός τους στρατιώτες και αφετέρου τους ληστές των ορέων, που εισέβαλλαν στις πόλεις; Μπροστά σε τούτο το αδιέξοδο, η μάχη των Αθηνών διακόπτεται, προς μεγάλη λύπη των ληστών, που επιστρέφουν στα λημέρια τους. Και μετά, έρχεται ο βασιλιάς Γεώργιος Α/ την ίδια χρονιά, το 1863.