ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΟΧΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΝΑΙ

Εμείς ψηφίσαμε όχι
μα και τούτ’οι κυβερνώντες,
μέσ’του Σόιμπλε την απόχη
γίνανε κι’αυτοί ερώντες

Τώρα εις την Ευρωζώνη
της αριστεράς οι κλώνοι,
και που γίναμε ευζώνοι
ξαναχέσε Πολυχρόνη

Τι το ήθελες Αλέκο
ρε εκείνο το νταούλι,
που μας έριξ’όλους σέκο
και γελάν’με μας οι μούλοι;

Ενα μνημόνιο σκληρό
όπως και τ΄άλλα δυο,
μας οδηγάει στο χαμό
κερδίσαμε λαχείο!

Οταν θα λήξει και αυτό
θα έχουμ’ένα άλλο,
παιδιά μη βγούμ’απ’το ευρώ
έτερο παπαγάλο

Πάντα στην ίδια πτέρυγα
θ’ακολουθούν και κείνα,
και να τα εξαπτέρυγα
κηδεία με κλαρίνα

Στηρίζει ο Λαφαζάνης
μα δεν ψηφίζει μέτρα,
φορτώνει ο αλμπάνης
στον Τσίπρα μια πέτρα

Ψηφίζονταν μες τη βουλή
το νέο το μνημόνιο,
έξω βασίλειο η τρελή
μολότοφ πανδαιμόνιο

Πάμε πολύ καλά θαρρώ
τόπος να προοδεύσει;
Η λογική με το καλό
μας έχει δραπετεύσει

TI ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ

Ο Κικέρων στο τρίτο βιβλίο του περί καθηκόντων
αναφέρει ότι ο Ιούλιος Καίσαρας είχε πάντοτε
στα χείλη τους παρακάτω στίχους του Ευριπίδη,
που ο Κικέρων τους απέδιδε ως εξής.

Το δίκαιο αν είναι να πατήσουμε,στης εξουσίας το
βωμόν ας πατηθεί,
σ’όλλες τις άλλες στιγμές σεμνοί να κρατηθούμε.

Οταν συνάντησε τις κοόρτεις του στόν ποταμό Ρουβίκωνα,
που αποτελούσε και το σύνορο της επικράτειάς του,στάθηκε
για λίγο και,αναλογιζόμενος τι άθλο επιχειρούσε,γύρισε και
είπε αυτά τα λόγια σε όσους ήταν δίπλα του.Ακόμα και τώρα
μπορούμε να κάνουμε πίσω,αν όμως περάσουμε τη γέφυρα,τα όπλα
θα αποφασίσουν πιά για τα πάντα.
Ενώ όμως δίσταζε να προχωρήσει,συνέβη ένα θαύμα.Μιά πανύψηλη,
ωραία μορφή πρόβαλε ξαφνικά μπροστά τους παίζοντας φλογέρα.
Καθώς έσπευδαν να τον ακούσουν όχι μόνον οι βοσκοί αλλά και
πολλοί στρατιώτες εγκαταλείποντας τις θέσεις τους,μαζί με αυτούς
και μερικοί σαλπιγκτές,εκείνος άρπαξε την σάλπιγγα ενός από αυτούς
όρμησε πρός το ποτάμι καί,σαλπίζοντας βροντερό πολεμικό παιάνα,πέρασε
στην ανίπερα όχθη.Και τότε ο Καίσαρ είπε.»Ας προχωρήσουμε όπου μας
καλούν τα θεικά σημάδια και οι άδικες πράξεις των εχθρών μας.Ερρίφθη ο κύβος».

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Αεροπλάνα Τουρκικά
την Κύπρο βομβαρδίζουν,
του Διγενή τα κόκαλα
κάτ’απ’το χώμα τρίζουν

Της Αφροδίτης το νησί
γιομίζ’αίμα και δάκρυ,
των χουντικών η προδοσά
την έχει κάνει στάχτη

Ως πότε για συμφέροντα
ολίγων καθαρμάτων,
θα προσφέρουμε σπονδές
ανθρώπινων πλασμάτων

Ως πότε θα μας πίνουνε
το αίμα κάτι κτήνη,
όχ’άλλο μοιρολάτρεμα
κάτι πρέπει να γίνει.

Το ποίημα αυτό το έγραψα πρίν τριάντα χρόνια,το παρουσιάζω τώρα
επειδή ακόμα συνεχίζετε το δράμα των αδελφών μας Κυπρίων,και αυτό
είναι κάτι που με πληγώνει αφάνταστα.