Nτετερμινισμός η απροσδιοριστία; β/ μέρος

Για το Νεύτωνα και τον Αινστάιν,η έννοια της ελεύθερης βούλησης,
η πεποίθηση δηλαδή ότι είμαστε κύριοι της μοίρας μας,ήταν μια
ψευδαίσθηση.Την κοινή αντίληψη για την πραγματικότητα,σύμφωνα
με την οποία τα συμπαγή αντικείμενα που αγγίζουμε είναι πραγ-
ματικά και υπάρχουν σε συγκεκριμένες καταστάσεις,ο Αινστάιν την
ονόμαζε ¨αντικειμενική πραγματικότητα».Η θάση του ήταν σαφής.
Είμαι ντετερμινιστής,δηλαδή δρω σαν να υπάρχει ελεύθερη βούληση,
διότι αν θέλω να ζω σε μια πολιτισμένη κοινωνία,πρέπει να ενεργώ
υπεύθυνα.Ξέρω ότι από φιλοσοφική σκοπιά ένας δολοφόνος δεν ευθύ-
νεται για τα εγκλήματά του,εγώ όμως προτιμώ να μην πίνω τσάι μα-
ζί του…πάνω απ’όλα,δεν ελέγχω τους άγνωστους αδένες όπου η φύση
προετοιμάζει την ίδια την ουσία της ζωής.Ο Χένρι Φόρντε το ονομάζει
Εσωτερική φωνή,ο Σωκράτης το έλεγε δαιμόνιο,ο καθένας βρίσκει την
δική του εξήγηση για το γεγονός ότι η ανθρώπινη βούληση δεν είναι
ελεύθερη…Η αρχή και το τέλος,τα πάντα τελικά καθορίζονται από δυ-
νάμεις πέρα από τον έλεγχό μας,κι αυτό ισχύει για όλα,απ’τα μυρμήγκια
ως τα άστρα.Ανθρωποι,φυτά και κοσμική σκόνη,όλα χορεύουν στον ίδιο
μυστηριώδη χρόνο,στον τόνο που ορίζει από μακριά κάποιος αόρατος οργανοπαίκτης.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΛΛΑ ΟΧΛΟΣ ΘΛΙΒΕΡΟΣ

Σ’αυτή τη χώρα δυστυχώς
δεν είμαστε πολίτες,
είμαστε όχλος θλιβερός
κλέφτες και λωποδύτες.

Του άλλου ξεσκεπάζουμε
περιχαρείς τα λάθη,
την ώρα που σκεπάζουμε
τα βρομερά μας πάθη.

Φωλιάζει ο φθόνος δυνατά
μέσα στα σωθικά μας,
του διπλανού τα αγαθά
τα θέλουμε δικά μας.

Αν τύχει κι’είναι διπλανός
η συγγενής ακόμα,
ο φθόνος γίνετε διπλός,
τον θέλουμε στο χώμα.

Λέμε για τους πολιτικούς
πως είν’διεφθαρμένοι,
είμαστε όλοι σαν κι’αυτούς
ψεύτες και σιχαμένοι.

Υπάρχουν και πολιτικοί
έντιμοι και πολίτες,
μα όμως χάνονται αυτοί
μέσ’τους πολλούς λεχρίτες.

Αυτ’είμαστε αγαπητοί
ξέρ’η αλήθεια σφάζει,
με δεν με νοιάζουν οι πολλοί
όχλος μη με διαβάζει.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΠΑΧΑΛΑΚΗΔΕΣ

Μπαχαλάκηδες χαθήκαν
και δεν ξέρω τι να πω,
στέγη φαίνεται θα βρήκαν
εις το κατηχητικό.

Σάν ήταν ο Συνασπισμός
εις την αντιπολίτευση,
γινόταν ο κακός χαμός
μ’αυτός καμιά στηλίτευση.

Τα εκάνανε μαντάρα
καίγανε τα πάντα τούτοι,
μα απ’την δική τους μπάντα
όλοι τους εμέναν μούτοι.

Γίνανε οι λύκοι αρνιά
όχι πως με χαλάει,
όμως ετούτη η δουλειά
λιγάκι μου βρωμάει.

Ζούμε σε πονηρούς καιρούς
δεν είμ’οιωνοσκόπος,
όμως γεμίσαμε νονούς
κι έχει βρομίσ’ο τόπος.

Δεν εμπιστεύομαι μαθές
ούτε τον εαυτό μου,
εσύ που με διαβάζεις λες
να χάνω το μυαλό μου;

εμέναν μούτοι.

ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Πατρίδα πολυτίμητη
Ελλάδ’αγαπημένη,
μητέρα ανεκτίμητη,
ω γη αγαπημένη.

Οταν εκρέμασε τη γη
ο παλαιός των ημερών,
σ’έδειξε μέσα στη σιγή
και είπε μέρος ιερόν!

Εβγήκαν απ’τα σπλάχνα σου
παιδιά που καμαρώνεις,
αλλά κι’από τα πάθη σου
ποτέ να μη μερώνεις.

Πλήθος αμέτρητων εχθρών
ζηλέψαν τη θωριά σου,
μα συ ζητάς στο ιερόν
μονάχα τα παιδιά σου.

Χιλιάδες χρόνια μας γεννάς
στα σπλάχνα σου μας θάβεις,
μα συνεχώς γεννοβολάς
ξανά την δάδα ανάβεις.

Κι’έστειλ’ο Ζεύς την έριδα στων Αχαιών τα πλοία,
κι’είχε στο χέρι της φρικτό σημάδι του πολέμου.
Ομηρος Ιλιάδα
Θα μου πείτε τι με έπιασε σήμερα και το έριξα στο
πατριωτικό;Βλέπω με οδύνης ψυχής ότι τρωγώμαστε σαν
τα σκυλιά μεταξύ μας,ενώ ο εχθρός είναι έξω από την
πόρτα μας.Ας αφήσουμε το πανάρχαιο σπόρ της έριδος
και να κοιτάξουμε να σώσουμε την πατρίδα,γιατί χωρίς
αυτή δεν μπορούμε να έχουμε συνέχεια εμείς.

ω καιροί, ω ήθη!

Κάλεσαν συνομιλητή
του συμπαθούς Φρανσουά,
τον ίδιο του τον υβριστή,
αυτή τη βρομερή συκιά.

Ο Λάκης κωμικόφατσα
τον είχ’αποκαλέσει,
αυτόν βρήκε το Μαξίμου
σκόπιμο για να καλέσει;

Και τον είπε συν τοις άλλοις
κωμωδία εξουσίας,
ζούμ’εν μέσω παραζάλης,
με απώλεια κάθ’αξίας.

Ο πνευματικός ηγέτης
είν’ο Λάκης του λαού μας,
και ο Τσίπρας ποδηγέτης
ήλθ’η ώρα του χαμού μας.

Είμαστε εκγλωβισμένοι
μέσα στην αθλιότητα,
και η μόνη κερδισμένη
είναι η γελοιότητα.

Είμαστε η χώρα του Σωκράτη,
τούτη είναι η Ελλάδα,
κάποιος για να κάνει κράτη
βάλ’το χέρι σου Παλλάδα.

ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ

Με αριστερό μανδύα
στου πρωθυπουργού το θώκο,
μ’ένδυμα την αλητεία
πετυχαίνεις κάθε στόχο.

Θα έσχιζες μνημόνια
κατάργηση του ΕΝΦΙΑ,
όμως κακά δαιμόνια
σου χάλασαν τα ντέφια.

Μίλησες για επτακόσια,
ο κατώτερος μισθός,
μα τον έχεις κάνει κρόσσια
έχει μείνει ο μισός.

Μα χανουμάκι Βρυξελλών
έγινες με τα ντέφια,
και κάνεις των αφεντικών
όλα εσύ τα κέφια.

Η δημόσια εικόνα
με απίστευτους κολάφους,
είναι στήριγμα κολόνα
σ’όλους τους γελοιογράφους.

Κύρ’πρωθυπουργέ Αλέξη
δείξε μας και λίγη τσίπα,
ο κοσμάκης τάχει παίξει
μ’έναν τέτοιο παρλαπίπα.

Ντετερμινισμός η απροσδιοριστία;

Στον Μάκβεθ του Σαίξπηρ,ο Μπάνκο,στη λαχτάρα του να ανασηκώσει
το πέπλο που κρύβει το ανθρώπινο πεπρωμένο,λέει την αλησμόνητη
φράση.
Αν βλέπεις μες στη σπορά του χρόνου,
Και ξέρεις ποιος κόκκος θα φυτρώσει και ποιος όχι,
Τότε μίλησέ μου…
(πράξη 1η,σκηνή 3η)
Ο Σαίξπηρ έγραψε αυτά τα λόγια το 1606.Ογδόντα χρόνια αργότερα,
ένας άλλος Αγγλος,ο Ισαάκ Νεύτων,τόλμησε να ισχυριστεί ότι γνω-
ρίζει την απάντηση σε αυτό το πανάρχαιο ερώτημα.Τόσο ο Νεύτων
όσο και ο Αινστάιν πίστευαν στον λεγόμενο ντετερμινισμό,δηλαδή
στην άποψη ότι όλα τα μελλοντικά συμβάντα μπορούν θεωρητικά να
καθοριστούν.Ο Νεύτων παρομοίαζε το σύμπαν με ένα πελώριο ρολόι
που κούρδισε ο Θεός στην αρχή του χρόνου και που,από τότε,λει-
τουργεί αδιάλειπτα,υπακούοντας στους τρεις νόμους της κίνησης,
κατά τρόπο απόλυτα προβλέψιμο.
Ο Γάλλος μαθηματικός Πιερ Σιμόν ντε Λαπλάς,που διετέλεσε επιστη-
μονικός σύμβουλος του Ναπολέοντα,έγραφε ότι,σύμφωνα με τους νόμους
του Νεύτωνα,μπορεί κανείς να προβλέψει το μέλλον με την ίδια ακρί-
βεια που γνωρίζει το παρελθόν.Για ένα ον,έγραφε,ικανό να γνωρίζει
τη θέση και την ταχύτητα όλων των σωματιδίων στο σύμπαν,¨για μια
τέτοια διάνοια,τίποτα δεν θα ήταν αβέβαιο.Το μέλλον,όπως και το πα-
ρελθόν,θα ήταν παρόν στα μάτια του.»
Οταν ο Λαπλάς έδωσε στον Ναπολέοντα ένα αντίγραφο του αριστουργήματός
του Ουράνια Μηχανική,ο αυτοκράτορας σχολίασε.»Εγραψες αυτό το τεράστιο
έργο για τα ουράνια,αλλά πουθενά δεν αναφέρεις το Θεό.»Τότε ο Λαπλάς
του αποκρίθηκε.»Κύριε,δεν μου ήταν αναγκαία αυτή η υπόθεση.»

Η συνέχεια την επόμενη Παρασκευή,καλό Σαββατοκύριακο.