Μια γεύση από το Μύστη Ορφέα

«Διπλώσου ίσαμε το βάθος του εαυτού σου,για να υψωθείς στην αρχή των πραγμάτων,στη μεγάλη τριάδα που ακτινοβολεί μέσα στον άχραντο Αιθέρα. Λιώσε το σώμα σου με τη φωτιά της σκέψης σου,ξεκόλλησε από την ύλη,όπως η φλόγα ξεφεύγει από το ξύλο που τρώει.
– Τότε το πνεύμα σου θα ορμήσει μέσα στον αγνό αιθέρα των αιώνιων αιτίων,όπως ο αετός στο θρόνο του Δία.
– Θα σου φανερώσω το μυστικό των κόσμων,την ψυχή της φύσης,την ουσία του Θεού.Ακουσε πρώτα το μεγάλο απόρρητο.Ενα και μόνο ον βασιλεύει στο βαθύ ουρανό και μέσα στην άβυσσο της γης: ο βροντερός Ζεύς,ο αιθέριος Ζευς.Αυτός είναι η βαθιά βούληση,το ισχυρό μίσος κι η γλυκιά αγάπη.Βασιλεύει μέσα στα βάθη της γης και στα ύψη του έναστρου ουρανού.Είναι η πνοή των πραγμάτων,αδάμαστη φωτιά,αρσενικό και θηλυκό,ένας Βασιλιάς,μια Εξουσία,ένας Θεός,ένας μεγάλος Κύριος.
-Ο Ζεύς είναι ο θείος κι η θεία Σύζυγος,Ανδρας και Γυναίκα,Πατέρας και Μητέρα.Από την ιερή τους ένωση,από τους αιώνιους γάμους τους,βγαίνουν αδιάκοπα η Φωτιά και το Νερό, η Γη κι ο Αιθέρας,η Νύχτα κι η Ημέρα,οι υπερήφανοι Τιτάνες,οι αμετακίνητοι Θεοί και το σπέρμα των ανθρώπων.
– Οι Ερωτες του Ουρανού και της Γης δεν είναι γνωστοί στούς βέβηλους.Τα μυστήρια του Συζύγου και της Συζύγου δεν αποκαλύπτονται παρά μόνο στους θεικούς ανθρώπους.

Στο επόμενο οι μεγάλες αποκαλύψεις,κανονικά θα έπρεπε να είχα γράψει εκάς εκάς βέβηλοι,αλλά θα ήταν πλεονασμός,γιατί τέτοιοι δεν πρόκειται να μπούνε εδώ.

Οι Ολύμπιοι θεοί

Ο σημαντικότερος των ποιητών,ο Ομηρος,μνημονεύοντας τον Ολυμπο ως κατοικία των Θεών(αιγλήεις,Ουλύμποιο έδος,θώκος κ.λ.π.)άλλοτε αναφέρεται στο βουνό και άλλοτε στον Ουρανό η επαναλαμβάνει «οι Θεοί που τον Ολυμπον έχουν»,χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση,ενώ όπου αναφέρεται στους Ολυμπίους σαφώς το εννοεί ως ουσιαστικό που ερμηνεύεται:οι Ουράνιοι Θεοί.
-Ποιητές νεότεροι όμως του Ομήρου,σαφώς περιγράφουν τα δώματα των θεών στον Ουρανό όπως στα παρατιθέμενα αποσπάσματα από την Ωγυγία του Αθανασίου Σταγειρίτου:

«Ο Ουρανός λοιπόν όπου ήτον η κατοικία των Θεών,ήτον κατασκευασμένος κατά τον εξής τρόπον:έξωθεν μεν ήτον χαλκούς,έσωθεν δε είχε το δάπεδον χρυσόν και πρώτον μεν ήτον η κατοικία των ωρών,πρός το ενδότερον μέρος και πλησίον της πύλης,επειδή αυταί ήσαν πυλωροί του Ουρανού,ολίγον δε προς το ενδότερον ήτο ο Ερμής και η Ιρις,οι αγγελιαφόροι του Διός και υπηρέται,οι οποίοι εισεκόμιζαν και εξεκόμιζαν τας αγγελίας,αποφάσεις και προσταγάς του Διός-ενδότερον δε τούτων ήτον τ χαλκείον του Ηφαίστου,και μετά τούτο αι κατοικίαι των Θεών,ανωτέρω δε τούτων ήταν τα βασίλεια του Διός,τα υπέρτατα δώματα λεγόμενα και εκεί εγίνετο η συνέλευσις των Θεών,εκκλησία Θεών λεγομένη.Πάντα δε ταύτα ήσαν έργα του Ηφαίστου,περικαλλέστατα και τεχνικώτατα κατασκευασμένα…»

Ομως δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς ότι ο Αθ.Σταγειρίτης το 1815,συγκεράζοντας τη βιβλιογραφία που παραθέτει στο οικείο κεφάλαιο,κατέληγε(με το πνεύμα της δικής του εποχής),σε μια γραμμική περιγραφική παράθεση των δωματίων των Ουρανίων Θεών,η οποία σαφώς θυμίζει σύγχρονο επιβατηγό αεροσκάφος!
-Κατά πρώτο λόγο τα υλικά κατασκευής των δωμάτων-εξωτερικά χαλκός,εσωτερικά χρυσός-υποδεικνύουν σαφέστατα ένα μεταλλικό κέλυφος όπου τα δυο διαφορετικά είδη μετάλλων παράγουν συνεχή διαφορά δυναμικού,τέτοια που,ανάλογα με το υλικό που περιέχεται μεταξύ τους,το κέλυφος μπορεί να λειτουργήσει είτε ως συσκευή αντιβαρύτητας,είτε ως
οργανοσυσσωρευτής,είτε ακόμα ως ένας συνδυασμός αμφοτέρων,που θα δικαιολογούσε απόλυτα το εσωτερικόν διάχυτο «αιγλήεις»φώς.
-Στο πρώτο τμήμα της κατασκευής αναφέρεται η κατοικία των Ωρών,και αμέσως μετά η πύλη με τις πυλωρούς.Αντικαθιστώντας τις Ωρες με την,παρεμφερούς εννοίας,λέξη πλοηγούς,προκύπτου οι πιλότοι ενός συγχρόνου air-iumbo όπου,πίσω από την καμπίνα τους και στο πλάι του αεροσκάφους,είναι η είσοδος με τις-συνήθως χαμογελαστές-πυλωρούς/αεροσυνοδούς.Και το πιο σύνηθες για όλα τα αεροσκάφη,πίσω από τους πιλότους βρίσκεται ο ασυρματιστής,ο Ερμής και η Ιρις και οι αγγελιοφόροι του Διός που μεταφέρουν συνεχώς μηνύματα,προφανώς στους πλοηγούς/Ωρες και στα άλλα αερόπλοια των Θεών!
-Σε ένα σύγχρονο αεροσκάφος,πίσω και κάτω από τους πιλότους και τον ασυρματιστή βρίσκονται οι μηχανές.Στην περιγραφή του Σταγειρίτου,οι μηχανές του αεροσκάφους των θεών βρίσκονται πίσω από τους ασυρματιστές-αγγελιοφόρους του Διός και είναι το χαλκείο του Ηφαίστου!
-Το εργαστήριο του σιδηρουργού-μεταλλοτέχνου,αλλά και επιστήμονος,Ηφαίστου,όπως μας παραδίδει ο Αισχύλος,προηγείται και αυτού του δώματος του Διός.Γιατί;Διότι τα πολυτελή δώματα των Θεών είναι οι κοινές καμπίνες του αεροσκάφους,επειδή τεχνικά πρέπει να προηγείται αυτών το μηχανοστάσιο του Ηφαίστου που δίνει ύψος και κίνηση στα-σε ενιαίο σώμα,όπως περιγράφονται-δώματα των θεών.Τα δώματα κατασκεύασε,όπως αναφέρεται,ο ίδιος ο Ηφαιστος πολύ όμορφα και τεχνικά.Αλλά ο Ηφαιστος δεν ήταν οικοδόμος,ο Ηφαιστος ήταν μεταλλοτέχνης και οπλουργός και εφευρέτης διαφόρων συσκευών,από μηχανικούς υπηρέτες μέχρι αόρατα δεσμά.Επομένως,ο κλειτοτέχνης Ηφαιστος φέρεται ως κατασκευαστής ενός ακόμα εξαίσιου μηχανήματος,του ιπτάμενου πλοίου που χρησιμεύει ως κατοικία των θεών,όταν αυτοί πλανώνται στους αιθέρες.

Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή…

«Ο άνθρωπος μπορεί και μεγαλώνει την οδό,δεν μεγαλώνει η οδός τον άνθρωπο».(Κομφούκιος)
Ο,τι κληρονομεί στον άνθρωπο το παρελθόν είναι απλώς η Πύλη απ’την οποία εξέρχεται για να φτάσει στον προορισμό του.Ο δρόμος που πάνω του θα πορευτεί,η δυσκολία και η ευκολία με την οποία πρόκειται να τον διανύσει,εξαρτώνται από την προετοιμασία και τις ικανότητές του.Στα πλαίσια δηλαδή της κομφουκιανικής προσέγγισης του dao-τουλάχιστον στα Ανάλεκτα-δηλώνεται ξεκάθαρα ότι στην ανθρώπινη πράξη ο τελικός στόχος δεν είναι ποτέ ανεξάρτητος από την πορεία που ακολουθείται για την επίτευξή του,ότι ο άνθρωπος διαθέτει σημαντικά περιθώρια να διευρύνει,να επεκτείνει ό,τι του δόθηκε ως αποστολή,ώστε τελικώς οι ίδιες οι πράξεις του να είναι αυτές που προσδιορίζουν τα περιθώρια της αίσιας έκβασής της.
-Ας θυμηθούμε το ποίημα του Παρμενίδη(…ές οδόν βήσαν πολύφημον άγουσαι δαίμονος,η κατά πάντ’άστη φέρει ειδότα φώτα…),αλλά και τον Ευαγγελιστή Ιωάννη(Εγώ ειμί η οδός,η αλήθεια και η ζωή…).

Ο γελοίος γελωτοποιός

Ο Λάκης είν’απόγονος
παιδιά τ’Αριστοφάνη,
ξεκινά κάθε εκπομπή
με κάποιονε να κλάνει.

Μιλάμε έχει αίσθηση
για το χιούμορ ογκώδη,
και ζει με την ψευδαίσθηση
πως είν’μεγαλειώδη.

Είναι γνωστό πως στις αυλές
των ισχυρών συχνάζει,
και δηλητήριο πολλές
φορές το στόμα στάζει.

Είναι μαθές ψυχίατρος
όπως και ψυχολόγος,
για τούτο και κυρίαρχος
ετούτου κάθε λόγος.

Θέλοντας να εξηγήσει
του Σόιμπλε την μοχθηρία,
έκανε μιά αναφορά
πούν’άθλια και γελοία.

Οποιος είναι καρφωμένος
στο καρότσι συνεχώς,
του είναι και ταραγμένος
ο εγκεφαλικός φλοιός.

Σήκωσε ντόρο φοβερό
η δήλωση ετούτη,
και ένοιωσε ο πονηρός
ότι βρωμά μπαρούτι.

Μετά το ανασκεύασε
μα φάνηκε γελοίο,
μα τούτος ονειρεύεται
πως παίζει μεγαλείο.

Ερωτικά μαντζούνια!

Εχω ορισμένες συνταγές,συνοδευόμενες από συμβουλές οι οποίες θα λειτουργήσουν σαν την πυροσβεστική για να σας σβήσουν αυτή τη θανατηφόρα φωτιά, που καίει τα στήθη κάθε άτυχου που τρυπήθηκε από τα βέλη του γιου της Αφροδίτης.
-Ενα αυγό χήνας,λίγο σκόρδο,λίγη κανέλα,δεντρολίβανο,ένα κομμάτι δέκα γραμ.από λαγό,λίγη μουστάρδα,και λίγα γραμ.από κέρατο αγριογούρουνου σε σκόνη.Τα βάζετε όλα στο μπλέντερ και τα χτυπάτε για ένα λεπτό.Τοποθετείτε το περιεχόμενο σε ένα μπόλ,το σκεπάζετε με αλουμινόχαρτο και το τοποθετείτε στην κατάψυξη για δώδεκα ώρες.Οταν το βγάλετε του ρίχνετε λίγη μαυροδάφνη και το ανακατεύετε,θα τρώτε μια κουταλιά πρωί βράδυ,και θα επαναλαμβάνετε τρεις φορές.Πήγαινε από εκεί που ήλθες,αν σε μια εβδομάδα τον η την θυμάστε στείλτε μου μήνημα.

Το Αιγαίον και ο Αιγέας

Η θάλασσα η γαλανή
εγέμισε μαυρίλα,
εβούλιαξε κάθε νησί
τώρα απ’την καφρίλα.

Οι Τούρκοι κατά κύματα
τους στέλνουν εδώ πέρα,
ένα βουνό προβλήματα
μαζί με την φοβέρα.

Τα άτιμα Μεμέτια
δε λεν να κάνουν κράτη,
δουλειά δίνουν θεσπέσια
στο μούλο το Σωκράτη.

Ο εθνικός προμηθευτής
ολοταχώς πλουταίνει,
ο μαστροπός της αρπαχτής
ποτέ του δεν χορταίνει.

Οι Εγγλέζοι απειλούνε
πως θα πάρουν μπογαλάκια,
και θα εξαφανιστούνε
αχ! κουνώντας μαντηλάκια.

Τα σύνορα οι Σκοπιανοί
θέλουν για να τα κλείσουν,
και όλοι οι μαυριδεροί
εμάς να ξεζουμίσουν.

Οπως είναι γνωστό το Αιγαίο πήρε το όνομά του από τον πνιγμό του Αιγαία,οπότε λογικό είναι οι πνιγμοί να μην έχουν τελειωμό,ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Η τρικυμία

Στην τρικυμία,παίζοντας θέατρο μέσα στο θέατρο,όπως και στον Αμλετ και στο Ονειρο,ο Σαίξπηρ βρίσκει την ευκαιρία,με όλο το ευτυχισμένο τέλος του έργου,να δείξει όλη του τη θλιμμένη διάθεση και το πικρό απόσταγμα της πείρας του για τ’ανθρώπινα και τη ζωή,να το δέσει σε μια λαμπρή κορόνα απ’τους πιο υπέροχους στίχους του πως όλη η ζωή θα διαλυθεί όπως διαλύονται τα σκηνικά μετά την παράσταση:

Τα γλέντια μας τελειώσαν τώρα.Τούτοι που έπαιζαν,
καθώς σου προείπα,όλοι ήταν πνεύματα και λιώσανε,
γίναν αέρας,αέρας διάφανος,και σαν
το αθέμελο οικοδόμημα στο θέαμα τούτο,
πύργοι νεφελοσκέπαστοι,τρανά παλάτια,
καμαρωτοί ναοί κι αυτή η μεγάλη η σφαίρα,
ναι,κι όλα όσα ‘χει επάνω της θα διαλυθούνε,
θ’αφανιστούν σαν τούτο τ’άυλο θέαμα κι ούτε
πίσω άχνα δε θ’αφήσουν είμαστε απ’την ύλη
που ‘ναι φτιαγμένα τα όνειρα,και τη ζωούλα μας
την περιβάλλει ολόγυρα ύπνος…

Το έργο τούτο,όπου ο ποιητής εντύθη όλη την εξουσιαστική δύναμη της τέχνης του,μόνο και μόνο για να κάμει τον ύμνο της και να την αποχαιρετήσει κι αυτή και τα εγκόσμια,μόνο και μόνο για να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί,αν δεν είναι ανώτερο απ’όλα τ’άλλα σε πάθος και τραγική η κωμικήν έξαρση,τα ξεπερνάει όλα σε καθολική ενατένιση της ζωής και σε ποιητική γοητεία.Η δεξιοτεχνία του έχει φτάσει στον ανώτατο βαθμό κι γνωστή μας απ’όλα τα έργα του ως τώρα δαιμόνια εκφραστική δύναμη,η πλοκή,ο διάλογος,η ειρωνεία κι αναγνώριση,η λυρική ουσία ανθίζουν σαν ανοιξιάτικο λιβάδι,ενώ η έξοχη μουσική του Αριελ το πλημμυρίζει με τις πιο γλυκές μελωδίες.
-Σ’όλο το έργο,από την αρχή ως το τέλος,γίνεται συχνά λόγος για την τέχνη,την ποητική τέχνη.Οι διπλονόητες και αλληγορικές λέξεις,παρομοιώσεις και μεταφορές από την σκηνική τέχνη και φράσεις από τη γλώσσα του θεάτρου αφθονούν,θεατρικά σύνεργα και κοστούμια παίζουν αποφασιστικόν ρόλο,μαζί με τη θεατρική παράσταση που γίνεται μέσα στο έργο και το επισφραγίζει ο επίλογος.Ο Πρόσπερος,πριν ξεντυθεί τη μαγική και υπερφυσική δύναμη αυτής της τέχνης,της μεγάλης και μαγικής,της κάνει πρώτα τον ύμνο της,καθώς και τον ύμνο της φύσης,της θεάς του Σαίξπηρ,που την παρουσιάζει σ’όλη της τη μεγαλοπρέπεια.

…με τη βοήθειά σας
κι ας είστε αδύναμοι τεχνίτες,σκοτείνιασα
μεσημερνά τον ήλιο,σήκωσα τους άστατους
ανέμους κι έστησα αναμέσο μπλάβη θάλασσα
και θόλο γαλανόν αμάχη μουγκριστή.
Στην τρομερόκροτη βροντή έβαλα φωτιά
κι έσκισα τον γιγάντιο δρυ του Δία με το ίδιο του
τ’αστροπελέκι…

Αλλά το πιο συγκινητικό απ’όλο το έργο είναι ο αποχαιρετισμός που κάνει ο ποιητής στο τέλος με τον επίλογο,που βγαίνει και τον λέει ο Πρόσπερος στο προσκήνιο,ξεντυμένος πια απ’το μαγικό κοστούμι της τέχνης του,κι όπου απευθύνεται στο κονό κι αφού το βεβαιώσει πως ο σκοπός του ήταν ν’αρέσει,παρακαλεί να του δώσουν άφεση,χειροκροτώντας τον.

Τώρα ‘ναι τα μάγια μου όλα σκόρπια χάμω
και δεν έχω δύναμη άλλη απ’τη δικιά μου,
………………………
να μη μείνω σ’αυτό το έρημο νησί,
πάρ’απ’τα δεσμά μου βάλτε ευθύς σ’ενέργεια
να με λύσετε με τα καλά σας χέρια.
………………………
Ετσι να ‘ν’τα κρίματά σας σχωρεμένα
δώστε μου καλόγνωμα έφεση κι εμένα.