O επιτάφιος του Περικλέους

Ο αδελφοκτόνος πόλεμος μεταξύ Σπάρτης και Αθηνών, που παρασκεύασε την διάλυση της Ελλάδας πλησίασε στο τέλος του. Οι Σπαρτιάτες είχαν κυριέψει την Αττική, η Αθήνα, της οποίας απειλούνταν ακόμα και η ύπαρξη, είχε αγωνειστεί έναν ολόκληρο χειμώνα κι ψυχή της άμυνας υπήρξε ο Περικλής. Το θλιβερό εκείνο έτος μια επιβλητική τελετή είχε γίνει στον Κεραμεικό. Τα φέρετρα των πολεμιστών που πέθαναν υπέρ της πατρίδας είχαν τοποθετηθεί πάνω σε νεκρικά άρματα και συγκεντρώθηκε ο λαός μπροστά στο μνημειώδη τάφο, που ήταν προορισμένος να τους περικλείσει. Το μαυσωλείο εκείνο έμοιαζε να είναι το μεγαλοπρεπές και απαίσιο σύμβολο του τάφου που η Ελλάδα έσκαβε για τον εαυτό της, με τον εγκληματικό της αγώνα.
Σ’εκείνη την περίσταση, ο Περικλής εκφώνησε τον ωραιότερο λόγο απ’όσους μας διαφύλαξε η αρχαιότητα. Ο Θουκυδίδης τον αντέγραψε πάνω στις χάλκινες πλάκες του και τα εξής λόγια λαμποκοπούσαν εκεί μέσα, σαν ασπίδα πάνω στο αέτωμα ενός ναού. «Ο τάφος των ηρώων είναι ολόκληρο το σύμπαν και όχι πάνω σε στήλες φορτωμένες με πομπώδεις επιγραφές». Μέσα σε αυτά τα λόγια δεν ζει η συνείδηση της Ελλάδας και της αθανασίας της;

Περί θεότητος

Τον Θεό μπορούν να τον αντιληφθούν τρεις τάξεις ανθρώπων, οι μαθηματικοί, οι ποιητές και οι φιλόσοφοι. Οι μαθηματικοί μπορούν να δουν την αριστερή μεριά του ας το πούμε «θεικού εγκεφάλου» τον μαθηματικό Θεό. Οι ποιητές μπορούν να δουν την δεξιά πλευρά του, δηλαδή την συναισθηματική πλευρά του Θεού και οι φιλόσοφοι μπορούν να δούν και τις δυο πλευρές αλλά αμυδρά.
Σε όλα όσα βλέπουμε βρίσκεται κρυμμένο κάτι από το θείο μυστήριο. Το διακρίνουμε να σπινθηρίζει μέσα σ’ένα ηλιοτρόπιο ή σε μια παπαρούνα. Λίγη περισσότερη από τη μυστηριώδη λάμψη του βλέπουμε μέσα στην πεταλούδα που πετά από ένα κλαράκι ή στο χρυσόψαρο που κολυμπάει μέσα στη γυάλα του. Αλλά πιο κοντά στο Θεό βρισκόμαστε ακριβώς μέσα στην ίδια την ψυχή μας. Μόνο εκεί μπορούμε να δούμε από κοντά το μεγάλο το μεγάλο μυστικό της ζωής. Και σε ορισμένες σπάνιες στιγμές μπορούμε να νιώσουμε πως εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτό το θείο μυστήριο.
Ολα είναι ένα, γιατί όλα είναι Θεός, ακόμα κι οι σκιές στο βάθος της σπηλιάς του Πλάτωνα είναι μια μακρινή ανταύγεια του «Ενός».

Σε ένα μελλοντικό άρθρο θα αναφερθώ στο μυστικό βίωμα, δηλαδή στην ένωση που έχουμε όλοι με το θείο, σας ευχαριστώ για την επίσκεψη.

Κωνσταντίνος Κουκίδης

Οταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπ να κατεβάσουν την Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Εκεί στη θέση Καλλιθέα στο ανατολικό τμήμα του Ιερού Βράχου, ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνα που φρουρούσε τη σημαία μας, να την κατεβάσει και να την παραδώσει.
Αυτός αρνήθηκε και όταν την κατέβασαν οι Γερμανοί και του την παρέδωσαν, τυλίχτηκε με αυτή έτρεξε ως την άκρη του βράχου και μπροστά στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών πήδησε στο κενό βάφοντας κόκκινη τη γαλανόλευκη με το αίμα του το ελληνικό! Το όνομα του αφανούς ήρωα Κωνσταντίνος Κουκίδας, θα έπρεπε να το προφέρει κάθε Ελληνας με ευλάβεια, αλλά δυστυχώς είναι σχεδόν άγνωστο.
Στην Αθήνα υπάρχει μια μεγάλη οδός με το όνομα Ιωάννη Δροσοπούλου, επειδή είμαι περίεργος έψαξα να βρω ποιος είναι ο κύριος, ε λοιπόν το μόνο του κατόρθωμα ήταν ότι για ένα διάστημα διετέλεσε διοικητής στην τράπεζα της Ελλάδος. Ο Χορμοβίτης ήταν ο καλύτερος λαγουμιτζής της εποχής του, αν δεν ήταν αυτός δεν θα υπήρχε σήμερα Ακρόπολη. Ο Κιουταχής του είχε προσφέρει το βάρος του σε χρυσάφι, αυτός του απάντησε, γαμώ την προσφορά σου και σένα μαζί. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος στον Πειραιά με το όνομά του, αυτή είναι η Ελλάδα που αγνοεί τέτοιους ήρωες και δίνει αξία σε κάτι ρουφιάνους, μην βλαστημήσω σήμερα και δεν κάνει.

Περί άθεων και θεοσεβούμενων

Με όχι μεγάλη έκπληξη, είδα μια ανάρτηση για κάλεσμα κρεατοφαγίας την Μ.Παρασκευή, από μια ομάδα άθεων. Το ζήτημα της πίστης είναι καθαρά προσωπικό, εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται γελοία μια τέτοια εκδήλωση. Ο Ηράκλειτος λέει κάπου ότι» είναι καλύτερα να κρύβει κανείς την αμάθεια παρά να την βγάζει στην αγορά».
Εάν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί να προσεγγίσει την θεότητα μέσω της διανοίας του, είναι λίαν επιεικώς ηλίθιος. Είναι δυνατόν να πλησιάσεις τον Θεό με την λογική σου; Αφού είσαι ένα απειροελάχιστο μέρος του προβλήματος, είσαι σε θέση να το λύσεις; Επειδή το θέμα με έχει απασχολήσει πολύ, το έχω ψάξει και ξέρετε τι βρήκα, απολύτως τίποτε, εάν μελετήσεις και διαθέτης κοινό νου θα καταλήξεις αγνωστικιστής, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη.
Υπάρχου άπειρες ενδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, αλλά καμιά απόδειξη,για να σχηματιστεί ζωή και πολύ περισσότερο νοημοσύνη, έπρεπε να υπάρξουν χιλιάδες συμπτώσεις και σύμπτωση που επαναλαμβάνετε, παύει να είναι τέτοια, όμως και να υπάρχει τόσο μεγαλείο από μόνο του…εμένα τουλάχιστο μου φαίνεται αδύνατον, όμως οι Γάλλοι λένε πιστεύω γιατί είναι φαντάζει αδύνατον.

Πάσχα στην Ειδομένη

Γίνεται στην Ειδομένη
άρτσι μπούρτζι και λουλάς,
πρόσεχε αγριεμένη
κρεατόβεργα μη φας.

Είν’οι καδρονομαχίες
κάτι καθημερινό,
όχι κοκορομαχίες
το ραβδί είναι σκληρό.

Πέφτουν πάνω στις καρκάνες
με μανία τα μαδέρια,
αίματα να δεις λεκάνες,
και φωνές μέχρι τ’αστέρια.

Για μια μερίδα φαγητό
στο έρμο το στομάχι,
μπορεί μαχαίρι φονικό
να βγάλει κάνα μάτι.

Συχνά προκύπτουν διαφορές
προβλήματα μεγάλα,
μα λύνονται με τις κλωτσιές
και όλα μέλι γάλα.

Δεν είναι όμως ευτυχώς
ετούτοι δω και Χριστιανοί,
να λέμε δόξα ο Θεός
που δεν χρειάζονται αρνί!

Θα βάζανε οι Αφγανοί
Πακιστανό στη σούβλα,
και θα τον τρώγανε γι’αρνί
θα ήταν σκέτη μούρλια.

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.

Ο Κωτσαρίκος και οι δεκάρες

Τέλη της δεκαετίας του εξήντα και στην Ελλάδα οι δεκάρες κόντευαν να αποσυρθούν από την κυκλοφορία. Ο Κωτσαρίκος με ύψος 1,55 αλλά πειραχτήρι γνωστό, πως τα κατάφερε και πήγε και μάζεψε όλες τις δεκάρες που είχαν απομείνει στην Ιθάκη, αυτό θα οφείλετε στην υπομονή του, προκειμένου να κάνει την πλάκα του.
Πηγαίνει σε ένα από τα περίπτερα της πλατείας που, το είχε κάποιος ευτραφής με πάρα πολλά νεύρα, άναβε όπως το πουρνάρι που λένε. Λέει στον περιπτερά δώσε μου δυο πακέτα τσιγάρα Δήλος, του τα δίνει και τον παρατηρεί κατάπληκτος, να αδειάζει τις τσέπες του από δεκάρες και να αρχίζει το μέτρημα.
Οταν έφτασε στις 63 λέει μπερδεύτηκα και τις τραβάει πίσω, ο χονδρός είχε γίνει κόκκινος όπως το μπαντζάρι αλλά συγκρατήθηκε, ο Κωτσαρίκος αρχίζει ξανά το μέτρημα, 1,2,3….71,72 ώχ μπερδεύτηκα λέει, σηκώνεται επάνω ο περιπτεράς με μια λύσσα που τραντάχτηκε το περίπτερο, πιάνει τον Κωτσαρίκο απ’το λαιμό και τον σήκωσε στον αέρα λέγοντας.»θα σε ξεμπερδέψω έγώ πουτάνας γιέ, το λοιπόν άκου τι θα σου πω, μην ξανατολμήσεις να πατήσεις εδώ το πόδι σου, γιατί θα σου γα…σω τον άη Γεράσιμο κατάλαβες». Με το που τον άφησε κάτω ο κοντός έγινε καπνός και ούτε τόλμησε να ξαναπεράσει από εκεί πέρα.

Ζήτω η απεργία των δημοσιογράφων

Απεργούν οι δημοσιογράφοι, χέστηκε η φοράδα μου στ’αλώνι. Απεργώ σημαίνει απέχω από έργο και από τι έργο απέχουν οι δημοσιογράφοι; Από την διασπορά ψευδών ειδήσεων, αυτή δεν είναι απεργία, είναι ιεροτελεστία, μπράβο παιδιά, θα ήταν ευχής έργο να συνεχίσετε την απεργία σας επ’αόριστο, η προσφορά σας στον τόπο θα ήταν ανεκτίμητη.
Εχει ηρεμήσει το μυαλό μας, τόσες μέρες χωρίς τρομολαγνεία, βέβαια υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλά από τα οποία αντιγράφουν τους επαγγελματίες, τα ψέματα που μεταχειρίζονται προκειμένου να προσελκύσουν αναγνώστες είναι απερίγραπτα, αλλά τους μαθαίνεις και δεν ξαναπλησιάζεις, εκτός και είσαι μαζώχα,καλό μεσημέρι και ευχαριστώ για την επίσκεψη.