Γιατί δεν με έσωσες;

Μια γυναίκα 40 χρονών μεταφέρθηκε στην εντατική του νοσοκομείου, εκεί είχε μια μεταφυσική εμπειρία, είδε το Θεό και της είπε.
-«Μη φοβάσαι, θα ζήσεις ακόμα 40 χρόνια».
Αφού συνήλθε, γεμάτη χαρά κάλεσε πλαστικό χειρουργό, της έκανε πλαστική προσώπου, άλλος της τράβηξε τα λίπη, ορθοδοντικό να της φτιάξει τα δόντια, κάλεσε και μια κομμώτρια να της φτιάξει τα μαλλιά, βγαίνει από το νοσοκομείο και ενώ διέσχιζε το δρόμο, την πατάει ένα αυτοκίνητο και την έστειλε στον άλλο κόσμο. Μόλις πέρασε την πύλη βλέπει μπροστά της τον Θεό.
-«Γιατί δεν με έσωσες από το αυτοκίνητο; Μου είχες υποσχεθεί πως έχω ακόμα 40 χρόνια και έκανα τόσα έξοδα τσάμπα;»
-«Γιατί δεν σε γνώρισα καλή μου!!!»

Advertisements

Ο θάνατος στο κοσμηματοπωλείο

Ένας νέος άνθρωπος έχασε την ζωή του στο κέντρο της Αθήνας δεχόμενος απάνθρωπα χτυπήματα, από τον εξαγριωμένο κοσμηματοπώλη και έναν φίλο του. Αυτό το σκηνικό θα στοιχειώνει το υποσυνείδητό μας για πολύ καιρό. Οι δικαστικές αρχές θα διερευνήσουν την υπόθεση και θα εκτελέσουν το καθήκον τους σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα.
-Από κει και πέρα ο καθένας μας μπορεί να υιοθετεί τη δική του κοινωνιολογική ερμηνεία. Ο Φρόιντ υποστήριζε λ.χ. ότι είναι αδιάφορο ποιος διέπραξε το έγκλημα στην πράξη. Η ψυχολογία ενδιαφέρεται μόνο για το ποιος το επιθυμούσε συναισθηματικά και ποιος το δέχθηκε θετικά όταν πραγματοποιήθηκε («Αρχέγονος πατέρας»)

-Ότι και να πούμε πάντως, η ιστορία τούτη αποτυπώνει την πλήρη αξιακή μας έκπτωση. Γιατί; Γιατί κάποιοι άνθρωποι με μια υπαρξιακή ιδιαιτερότητα ή με προβλήματα (χρήστες) ζουν παραμελημένοι από το κράτος-ως παρίες- στο κέντρο της Αθήνας και αυτό δημιουργεί εκρηκτικά προβλήματα ανασφάλειας και στους υπόλοιπους πολίτες. Και έτσι οδηγούμαστε σταδιακά στην ανομία και το χάος που σπρώχνει κάποιους στην αυτοδικία!
-Και αυτό είναι ντροπή για τη χώρα μας!

Η παρεξήγηση…

Δυο φίλες συζητούν, λέει η μία.
-«Ξέρεις εχθές, ο Νίκος με πήρε τέσσερις φορές.»
-«Αλήθεια, και του το σήκωσες και τις τέσσερις;»
-«Ναι… και τις τέσσερις, του το σήκωσα…»
-«Μα καλά, τι λέγατε τόσες ώρες στο τηλέφωνο;
-«Μα, ποιος μίλησε για τηλέφωνο…»

Παγωτό κεράσι έχει;

Πηγαίνει ένας Αλβανός στο περίπτερο και λέει στον περιπτερά.
-«Μήπως έχουμε παγωτό κεράσι;»
-«Βεβαίως και έχουμε, είναι και φρέσκα, άνοιξε το ψυγείο και πάρε.» του απαντάει ο περιπτεράς.
Ανοίγει το ψυγείο ο Αλβανός, παίρνει ένα παγωτό και του λέει.
-«Ευχαριστώ μάστορα, την επόμενη φορά θα κεράσω εγώ!!!»

Η νέα ονομασία…

Συναντιούνται δυο ξανθές, η μια είναι σεξομανής. Δεν περνούν δυο λεπτά και γυρνάει την συζήτηση στο αγαπημένο της θέμα, λέει στην άλλη.
-«Λοιπόν φιλενάδα, γνώρισα έναν καταπληκτικό εραστή, κάναμε μαζί το 42.
-«Πρώτη φορά ακούω αυτή τη στάση, πως γίνεται;»
-«Πολύ απλό, εσύ στα τέσσερα και αυτός στα δύο!!!»

Αυτό όχι, κύριε Αριστοτέλη

Στο έργο του Πολιτικά, ο Αριστοτέλης (384-322 π.χ.), ένας από τους κορυφαίους Έλληνες φιλοσόφους, υποστήριζε ότι η δουλεία ήταν φυσιολογική, όπως, για παράδειγμα, η χρήση αλόγων, σύμφωνα με την αριστοτέλεια άποψη, όπως το απλό, μικρό χωριό ήταν μια κοινότητα ταπεινών ανθρώπων που για να επιβιώσουν ήταν απαραίτητο να χρησιμοποιούν βόδια ως σκλάβους, έτσι και η πιο προηγμένη ελληνική πόλις (πόλη-κράτος) θα μπορούσε να αναπτύξει τον δημόσιο πολιτισμό και να προβάλει τις αρετές της ακριβώς επειδή η δουλεία θα παρείχε σε εκείνους που καταλαμβάνουν τις υψηλότερες θέσεις της κοινωνικής ιεραρχίας τον απαιτούμενο χρόνο για να επιτύχουν στο έργο τους.

Αυτή έτσι και πεθάνει…

Αύγουστος του 1985, καθόμαστε σε μια καφετέρια στα Σεπόλια, μια παρέα μπουμπούκια. Ξαφνικά περνάει απ’ έξω μια γυναίκα, που αν την λέγαμε άσχημη, θα την αδικούσαμε, η άτυχη ήταν σαν αδελφή του Κουασιμόδου, ενώ την κοιτούσαμε σαστισμένοι και ελαφρώς σοκαρισμένοι, λέει ο μανάβης ο χαβαλές της παρέας.
-«Ρε παιδιά αυτή έτσι και πεθάνει, θα πάει αδιάβαστη.»
-«Γιατί ρε Θοδωρή», τον ρωτάει κάποιος.
-«Τι γιατί μωρέ, όπως θα την κοιτάζει ο παπάς θα ξεραίνετε στα γέλια!»