Γιατί ρε φίλε ψωνίζεις όλο από το Μάκη;

Πηγαίνει ένας τύπος στην ψαραγορά και παίρνει ψάρια από τον Μάκη, την άλλη μέρα ξανά από τον Μάκη, την Τετάρτη πάλι στον Μάκη, την Πέμπτη πάλι στο Μάκη, την Παρασκευή, μόλις μπαίνει στην ψαραγορά, του λέει ένας από τους άλλους.
-«Καλά ρε φίλε, όλο από τον Μάκη ψωνίζεις; Δηλαδή εμάς τους άλλους δεν μας γουστάρεις;»
Του απαντάει ο τύπος.
-«Κατ’ αρχήν δεν μου αρέσει ο τόνο σου!!!».

Advertisements

Δεν πλένεις τα χέρια σου;

Σε ένα ποτάμι του δάσους ένας νάνος και ένα εξωτικό κατουράνε. Το εξωτικό μόλις τελειώνει, την βάζει προσεκτικά στο παντελόνι, βγάζεις ένα μεταξωτό μαντήλι, αφού έχει πλύνει τα χέρια του στο ποτάμι και σκουπίζεται. Τελειώνει και ο νάνος, την βάζει στο παντελόνι του και κάνει μεταβολή να φύγει, το λέει το εξωτικό με περιφρόνηση.
-«Εμάς, μας έχουν μάθει να πλένουμε τα χέρια μας, όταν πιάνουμε την τσούνα μας.»
Και ο νάνος απαντάει κυνικά. -«Εμάς μας μαθαίνουν, να μην την κατουράμε!»

Oι σκύλοι στην Αμερική

Πηγαίνει ένας Κρητικός στο χωριό του, μετά από επτάχρονη παραμονή στην Αμερική, επισκέπτεται το καφενείο του παιδικού του φίλου, ο οποίος τον ρωτάει.
-«Για πέσμου Γιωργή, πως είναι τα πράγματα στην Αμερική;»
-«Ίντα να σου πω Μανωλιό, οι σκύλοι εκεί, είναι καλύτεροι από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνεις τι σου λένε, ενώ οι σκύλοι μιλάνε κρητικά, ίδια με τους δικούς μας σου λέω.»

Βρες τον σωστό δρόμο

«Ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του χιλιάδες δρόμους, αλλά ο πραγματικά δικός του είναι αυτός που αν αποφασίσει να τον ακολουθήσει ο φόβος του μεγαλώνει»

Μίλοραντ Πάβιτς
Ο τόπος που θέλει κανείς να φτάσει, είναι εφικτός, αρκεί να βρει κανείς τον σωστό δρόμο, πρέπει μετά να τον ακολουθήσει χωρίς αμφιταλαντεύσεις, και με χαλύβδινη αποφασιστικότητα.

Μαγικός κόσμος

Καθώς οι γνώσεις μας για τον κόσμο αυξάνονται, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι σχεδόν κάθε ανθρώπινη φυσική ιδιότητα έχει το αντίστοιχό της στα ζώα και ίσως ακόμη στα φυτά. Υποφέρουμε, και το ίδιο κάνουν και οι σκύλοι και ενδεχομένως τα λουλούδια όταν τα κόβουμε. Μπορούμε και μετράμε, το ίδιο μπορούν οι ελέφαντες, τα πουλιά και κάποια ψάρια. Αγαπούμε, και το ίδιο κάνουν πολλά κατοικίδια, οι αετοί, και πιθανόν τα ουράνια σώματα, στο βαθμό που η αγάπη είναι η συμπαντική δύναμη που συνδέει και ενώνει.
-Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη που η βαθιά μας επιθυμία, η οποία δεν είναι άλλη από την επιστροφή μας στον πρωταρχικό μας οίκο, στον Θεό, είναι ένα παγκόσμιο γνώρισμα. Την βλέπουμε να εκδηλώνεται πολύ καθαρά στα αποδημητικά πουλιά, σε ορισμένα ζώα και ψάρια, που διαθέτοντας ένα απίστευτο ένστικτο «επιστροφής στο σπίτι τους» βρίσκουν το δρόμο τους και με δραματικό τρόπο επιστρέφουν στον τόπο που γεννήθηκαν. Την βλέπουμε σε σκύλους και γάτες που έχουν χωριστεί και απομακρυνθεί από τους κυρίους τους και ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα από άγνωστες περιοχές για να επιστρέψουν στο σπίτι τους.
-Πριν τέσσερα χρόνια επιβεβαιώθηκε ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε αυτό το ένστικτο, ένα είδος «εσωτερικής πυξίδας», το οποίο αν και έχει ατροφήσει εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής, εντούτοις παραμένει άθικτο. Ερευνητές στο πανεπιστήμιο UCL, ΤΟΥ Λονδίνου εντόπισαν την περιοχή του εγκεφαλικού (ενδορινικόο φλοιός) που μας επιτρέπει να γνωρίζουμε μια δεδομένη στιγμή προς ποια κατεύθυνση κοιτάμε αλλά και ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στον προορισμό που θέλουμε. Και ακόμη, καθώς κινούμαστε στο περιβάλλον η «εσωτερική πυξίδα» μας, έχει την ικανότητα να αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τα εμπόδια και τις προκλήσεις που συναντούμε.
-Έτσι, από μια μέλισσα που πετάει αλάνθαστα προς την κυψέλη της, μέχρι έναν πιστό που στρέφεται στην Ανατολή για να προσευχηθεί, φαίνεται ότι όλοι είμαστε εφοδιασμένοι με την επιθυμία και την ικανότητα για το ταξίδι προς το Αληθινό μας Σπίτι…

Nikolaw Roerich, Ο Ταξιδιώτης.

ο Κακός Καλόγερος

Πάνω στα μεγάλα τείχη των αρχαίων μοναστηριών
Έκθεταν ζωγραφισμένη την αγία Αλήθεια,
Που η αίσθησή της ευλαβικά θερμαίνοντας τα σπλάχνα,
Μετρίαζε την παγερή τους αυστηρότητα.

Σ’ αυτές τις εποχές όπου οι σπορές του Χριστού κάρπιζαν,
Διάσημοι καλόγεροι σήμερα σχεδόν άγνωστοι,
Παίρνοντας για εργαστήριο τα κοιμητήρια,
Εγκωμίαζαν το Θάνατο με απλότητα.

-Η ψυχή μου είναι μνήμα που, κακός κοινοβιάτης,
Απ’ την αιωνιότητα διατρέχω και κατοικώ.
Τίποτε δεν ομορφαίνει τους τοίχους σ’ αυτή τη μισητή σκήτη.

Ω φυγόπονε μοναχέ! Πότε λοιπόν θα μπορώ να κάνω
Απ’ το ζωντανό θέαμα της θλιβερής μου μιζέριας
Την εργασία των χεριών μου και την αγάπη των ματιών μου;

Κάρολος Μπωντλαίρ

Η καινούρια νοικοκυρά

Πηγαίνει ο Στελάρας σε ένα οίκο ανοχής να κάνει το κέφι του, τον περιμένει μια κοπέλα όταν ανοίγει την πόρτα, την ώρα που ντύνεται να φύγει, βλέπει από μια μισάνοιχτη πόρτα, έναν αράπη ολόγυμνο,καθισμένο σε μια καρέκλα να διαβάζει μια εφημερίδα, ενώ μια κοπέλα κάθετε πάνω του και βάφει τα νύχια της, η περιέργεια τον κάνει να ρωτήσει την τσατσά για το περιστατικό και αυτή του λέει.
-«Α δεν συμβαίνει τίποτε, απλά η κοπέλα είναι καινούργια και κάθεται στο καλαπόδι!»